Kapı arasından baktım O’na. Daha soyunmamıştı. Geceliğinden her türlü dağları, denizi, hücrelerindeki tüm kötü insanları, iyi insanları, elleri yüreklerinde, şiirlerinde, delik ceplerinde hatta ve hatta başkasının arka cebinde gezenleri görebiliyordum. Tahrik olmamak için zor tuttum kuşumu. Uçmak istiyordu işte dağlarda, çayırlarda.Girmek istiyordu her deliğe ki başka bir ülkede aramadı hiç kırmızı geceliği.

İnsana yakalanır kapı arasında O’nu dikizlerken.Soruları ve sorunları dinleyelim.

Ne yapıyorsun? Böyle mi yazılır? Pardon yaşanılır?

-Gülüyorum. Ne yani. Eylül’de düşen karlardan, karılardan mı bahsedeyim. Karnımız bunlara doydu beynimiz aç beynimiz. Sen aşklardan bahset, sevgiline harca imgelerini. Senin yazdıkların, pardon yaşadıkların akşam fantezilerine meze olurken, ben O’nu dikizleyip “Bülbül’üm Altın Kafeste” dinleyecek kadar güçlüyüm.

Şiir okuyarak uyandırsam mı acaba O’nu. Ya beni tanımazsa !

İzliyorum seni. Belki de yaptığım en aptal, en akıllı, en gereksiz, en hoş iş bu.Yalnız bazen senin için yalnış bile yanlış yazılıyor sözlüklere. Beyaza basıyorlar siyahlar zevk içinde tüm renkleri içine hapsederken. Avlularda, çöp adamlar çiziliyor beyinleri olmayan. Adam vurmaca oynanıyor çam ağaçlarının altında. Simit atarak martılarla uçma isteği ise yok artık. Biliyor musun bunca zamandır kuşlar uçarken ağlayamaz sandım. Onu da yalnış söylemişler. Bu yanlışa şimdi uyandım.

Hala sorular. Ard arda. Farklı olmak, yaşamak için mi süt içip, tatlı tatlı yatağına uzanacağına, elin şeyinde pardon kaleminde ayakta durup O’nu izliyorsun.

-Korkma benim yazdıklarımın hiçbiri senin karanlıkta çöpte aradıklarından ayıp argo değil. Sen Özgürlük Heykeli’nin yüzüne bakamazken ben elim şeyimde pardon kalemimde, kırmızı tangasını görebiliyorum O’nun. Bak anlamayacaksın ama söyleyeyim yine. Yaşam iyi ki de bileşik. Sen bu dediğimden anladığın yaş kadarsın ama görüyorsun buralarda göz yaşları genç gözyaşları ağır değil mi? Soğukta ise ardan adam yapma telaşı. Neyse benimki ana haberlere karşı mastürbasyon yapma ironisi. Seninki desti izdivaç.

Işıklar yine söndü. İyi de oldu hani. Yoksa olur da üstü açılınca yine kıllarını görmek zorunda kalırdım en olmadık yerlerinden çıkan. Herkeste uyumuş zaten evde. Beyinlerini de üstlerine bir güzel örtmüşler ki sormayın keyiflerine.

Neyse geç oldu. Silgi kullanmadan yapmaya çalıştığım resmimi tamamlamalıyım. Yarın akşam yine kapı arasından bakarım zaten. Belli olmaz belki geceliğinin bir parçası olur, G noktasından dünyaya açılırım. 

Işıklar sönükken nasıl çizeceksin ki?

Onu da sen bul bakalım !

Yorum Ekle

Arkadaşına Gönder

Çıktı Al

Yukarı Çık